دیروز تولدم بود

هیچ کسی برام تولد نگرفت

هیچ کس بهم تبریک نگفت

یه تولد غریب

چی می شد من به دنیا نمی اومدم

وجود من هیچ اهمیتی واسه

هیچ کس نداره

دلم برای خودم می سوزه

 آسمان چشمانم به اندازه تمام ابرهای بهاری٬ بارانی است...

قلبم انگار به اندازه سردترین روزهای زمستانی، یخ زده است...

اما وجودم در کوره داغ تابستانی می سوزد...

چه چهار فصلی است سرزمین دقایق من......!!!!!!!

عید همه مبارک

امید وارم سال خوبی داشته باشید

خیلی وقته دیگه ننوشتم نه تو وبلاگم نه تو دفتر خاطراتم روزگار سختی بهم گذشت

واسه موندنم به اب و اتیش زدم موندم ولی دردسرام تموم نشد

هر روز یه نفر واسم فتنه و درد سر درست میکرد

من هیچ تقصیر و گناهی نداشتم ولی

همه گناه ها گردن منو می گرفت

روزگار بهتر از این نمیشه

رسم زمونست کاریش

نمیشه کرد ولی

تصمیم

گرفتم

دوباره

وبلاگمو

اپ

کنم

بعد از رفتن دوستم

 من هم باید غزل خدا حافظی رو بخونم

از تمام دوستایی که منو همراهی کردن ممنونم

شاید این اپ اخری باشه و دیگه اپ نکنم

دلم واسه همه دوستام تنگ میشه

اصلا حالم خوب نیست

 دل تنگم

این اپ رو تقدیم به بهترین دوستم میکنم

 کسی که بعد از رفتنش خیلی دلم واسش تنگ میشه

ولی امید وارم هر جا باشه

 روزگار بر وفق مرادش بگذره

رفتی و ازم گرفتی اون نگاه آشنا تو

واسه من گاهی گذاشتی التهاب لحظه ها تو

حالا من تنها نشستم با نوای بی نوایی

چه غریبم بی تو اینجا

                                       اون نگاه رو نگیر از من که چشاتو میپرستم

    منو هی نده عذابم که نداره سود و حاصل

                                       عزیزم یه روز میفهمی که تو بد کردی به این دل

                از تو دلخورم که رفتی       از تو دلخورم که نیستی

                از تو دلخورم که ساده       دل من رو تو شکستی

                از تو دلخورم که رفتی       از تو دلخورم که نیستی

                از تو دلخورم که هرگز        قدر من رو ندونستی

    گل من دلم رو نشکون، کسی رو جز تو نداره

                                       طفلکی دیوونهُ توست ، واسهُ تو بیقراره

    نگیر از من خنده هاتو که میمیرم به یه لحظه

                                       به خدا کشتن این دل به یه دنیا نمی ارزه

جای خالی نگاهت ، ميگه تو برنمی‌گردی

منمو يه بغض پنهون ، خاطراتی پاره پاره

عاشق و غمگين و تنها ، اين چه رسم روزگاره

وقتی که تو هر ترانه ، من به تو نمی‌رسم باز

وقتی که يه دنيا راهه ، برسم به اوج آواز

دلم از دنيا می‌گيره ، شعر چشماتو می‌خونم

کاش ببينمت دوباره ، ولی افسوس ... نمی‌تونم

دوباره بيا به خوابم ، ای تو تنها عشق نابم

بگو اين قصه دروغه ، من کجای اين سرابم

بگو اين دخيل عشقو ، به کجای خونه بستی

که توی طلسم پائيز ، گم شدی ، رفتی ، شکستی

آسمون پشت و پناهت ، ای عزيز بی‌سرانجام

من رو اين زمين تنها ، عاشقونه تو رو می‌خوام

حالا اين ابر قديمی ، دست رو شونه‌هام ميذاره

سرنوشتمو می‌دونه ، که به حال من می‌باره

پادشاه قلبمی تو ، اگه تنها اگه سردی

بغض بی‌وقفه‌ی بارون ، ميگه تو برنمی‌گردی ....

.بگين تموم شدم من .بگين كه برنگرده

.بهش بگين شكستم .بهش بگين بريدم.

 نه اون به من رسيدو نه من به اون رسيدم .

 برهنه زير بارون. خراب و درب داغون.

 از ادما فراري .از عاشقا گريزون.

 بذار كسي نبينه غرور گريه هامو.

 بذار كسي نفهمه غم تو خنده هامو .

 يه داغ سخت سختم. يه باغ بي درختم .

 نفرين به روزگارم. سياهه روزبختم

 تنم داره ميلرزه . تو اين هواي هرزه

گاهي نداشتن دل به داشتنش مي ارزه

بعد از آن هر که مرا دید تو را نفرین کرد

بعد از آن رفتن تو حال دلم زار شده

عصه و ماتم تو با دل من ساز شده

غصه و آه و عم ودرد دلم را پر کرد

بعد از آن هر که مرا دید تو را نفرین کرد

خون دل خوردم و از رفتن تو سوخت دلم

لحظه رفتن تو در گرووت بود دلم

بعد از آن رفتن تو ساز دلم کوک نشد

هیچ آهنگی برایم روز میلادت نشد

قاب عکس روی دیوار دلم را هیچکس آذین نکرد

گوشه چشمی هیچکس بر این دلم نازک نکرد

اشکهای آخرت گرچه مرا ویران کرد

بعد از آن هر که مرا دید تو را نفرین کرد

دیگه بهم دروغ نگو نگو کسی پیشت نبود

نگو که باور ندارم حرفای عاشقونتو

جمع کن ببر از دل من او عشق بچه گونتو

برات یه بازیچه بودم تو لحظه های بی کسی

گفتی فقط منو داری دل نمیدی به هیچ کسی

اما فراموشت شده حرفایی که بهم زدی

گفتی به من عشق منی دیدی بهم نارو زدی

برای رفتن از پیشم چقد هراسونه دلت

مگه میخوای کجا بری اینجوری گریونه چشت

اگه نمیدونی بدون دلم شکسته از دلت

نفرین قلب عاشقم همیشه هست پشت سرت

در امتداد بی کسی ، کسی به دادم نرسید

                                                                   صدای گریه منو ، کسی نه انگار نشنید

            در انتهای این سفر ، چشم هنوز به راهته

                                                                   چشمای خیره به افق ، منتظره نگاهته

                             دلم به دنبال تو بود                  نشسته بود به انتظار

                             نگاه بی قرار من                     خیره به ریلهای قطار

                             دلم به دنبال نگات                    تا آسمون پر میکشید

                             اونجا که ریلهای قطار               انگاری به هم میرسید

             کسی بجز تو نازنین، تو خلوت شبم نبود

                                                                  وقتی تو فکر تو بودم کسی توی نخم نبود

            توی خیالم تا ابد نشسته این دل روبروت

                                                                 صدای تو وقتی که رفت چیزی نموند بجز سکوت

هرچه می خواهم غمت را در دلم پنهان کنم

سینه می گوید که من تنگ امدم  فریاد   کن

در دلم آرزوی آمدنت می میرد

رفته ای اینک, اما آیا

باز میگردی؟

چه تمنای محالی دارم

خنده ام می گیرد!

در میان من و تو فاصله هاست.

 گاه می اندیشم   ,

ـــ می توانی تو به لبخندی این فاصله را برداری!

من در آئینه رخ خود دیدم

 و به تو حق دادم.

آه می بینم , می بینم

تو به اندازه تنهایی من خوشبختی

من به اندازه زیبایی تو غمگینم

 چه امید عبثی

من چه دارم که تو را در خور؟

                                     ـــ هیچ.

من چه دارم که سزاور تو؟

                                    ـــ هیچ.

تو همه هستی من , هستی من

تو همه زندگی من هستی.

تو چه داری ؟

                               ـــ همه چیز.

تو چه کم داری؟

                  ـــ هیچ.